Մի երկու տող սապոգի մասին

Խոսակցության թեման էր հայ-ռուսական հարաբերությունները: Հենց այդ կամ դրա նախորդ օրը “հայ-ռուսական դարավոր բարեկամություն” ծրագրի շրջանակներում ռուս սափրագլուխները հերթական հայի էին սպանել:
Նվերը սկսեց հաղորդումը` հարցնելով Թովմասյանի կարծիքն այդ և հայերի մյուս սպանությունների մասին: Ընկեր Թովմասյանը սկսեց թափահարել հայ դասականներից մեկի գիրքը և պնդել, որ սաղ հեչ, հայ-ռուսական դարավոր բարեկամությունը` մեջ: Նվերը մի “զախոդ” էլ արեց` կրկնելով իր հարցը: Ընկեր Թովմասյանը սկսեց թափահարել մեկ այլ հայ դասականի գիրքը` կրկնելով քիչ առաջ արտահայտած “հեչի ու մեջի” թեզը: Ալիքը փոխեցի…
Ինչու հիշեցի այս դրվագը?
Հայաստանյան քաղաքական դաշտում չափազանց տարածված են “հայ-ռուսական դարավոր և/կամ հավերժական բարեկամություն” /ցավոք, այս կարգի աբսուրդը դեռ մոդա է/, “ստրատեգիական դաշնակցություն” և նման կարգի այլ շռնդալից հայտարարությունները:
Որ Ռուսաստանն իրոք մեծ, հաճախ չափից շատ ավելի մեծ ազդեցություն ունի Հայաստանի վրա` ակնհայտ է:
Внимание вопрос: այդ ամենը հաշվի առնելով` Հայաստանում գործում է թեկուզ մի վերլուծական կենտրոն, որը զբաղվում է Ռուսաստանի համապարփակ ուսումնասիրությամբ, եթե կարելի է ասել` Russian Studies-ով և վերլուծություններ և առաջարկներ է ներկայացնում հայ-ռուսական հարաբերությունների վերաբերյալ? Թե մենք վաղուց արդեն թուլացել են և հաճույք ենք ստանում` հույսներս դնելով սապոգատերի բարության ու առատաձեռնության վրա?
|
</> |